გასული საუკუნის 80-იანი წლების დასაწყისში შეიქმნა და მიღებული იყო ქსელის ინტერნეტ პროტოკოლი IPv4. ეს ვერსია აღმოჩნდა ყველაზე წარმატებული, რის გამოც ის დღემდე არსებობს. თითოეული IP-მისამართისთვის გამოიყოფა 4 ბაიტს. ამის გამო, ჩვენი მისამართები შედგება ოთხი წამყვანი რიცხვების ბლოკებისგან და ძირითადად მდებარეობს დიაპაზონში 0.0.0.0-დან 255.255.255.255-მდე. ოთხი ჯგუფი 8 ბიტზე უზრუნველყოფდა ამ პროტოკოლას 4 მილიარდზე მეტი უნიკალურ IP-მისამართს, თუ შევიხედავთ (4 294 967 296) – ესაა იმ დროისთვის სიგიჟე მასშტაბური მნიშვნელობა. მაშინ ითვლებოდა, რომ ეს საკმარისი იქნებოდა სამუდამოდ და ვერანაირად ვერ იქნება უკეთესი. მაგრამ ინტერნეტი ვითარდებოდა სწრაფად ყველაზე ოპტიმისტური პროგნოზებისგან, ხოლო საჭირო მოწყობილობების რაოდენობა, რომლებსაც სჭირდებათ ქსელის მისამართი, აქტიურად იმატებდა. ეს დიდწილად იმის გამო იყო განისაზღვრული ფართოზოლიან ინტერნეტზე გაჩენით.
როდესაც IP პროტოკოლი IPv4 იქმნებოდა, მთავარი მოსაბოდიშებელი ინტერნეტზე გამოსვლის საშუალება იყო ტელეფონის მოდემი, ხოლო ქსელში მუდმივად მყოფი მოწყობილობები არც ისე ბევრნი იყვნენ, ამიტომაც მისამართების საჭიროება ნაკლები იყო. ამიტომ უკვე 90-იანი წლების დასაწყისში იყო ცხადი, რომ მომავალში უფასო მისამართები ამოიწურებოდა. გლობალური პრობლემის გადაჭრის მიზნით შეიქმნა ახალი ვერსია ქსელის პროტოკოლის – Internet Protocol version 6. პრინციპში, IPv6 შეიძლება გარანტი დაეკოს გააკეთოს 300 მილიონზე მეტი მისამართი თითოეული პლანეტის მოსახლეა. IP-მისამართისათვის მიეცემა 16 ბაიტს (128 ბიტს) თავდაცვის ნაცვლად 4. ახლა IPv6 შემდგომი მიმდინარეობს ყველგან, მათ შორის უკრაინაში.
